Guest 475402
Επισκέπτης
αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
![Ημερομηνία Ημερομηνία](images/general/calendar.png)
10-02-19
![Ώρα Ώρα](images/general/clock.png)
01:30
Θα απαντήσω επί των αναφορών για την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας. Αυτή, και δεν θα το περιορίσω αποκλειστικά στην Ελληνική, συνιστά μέρος της πνευματικής παρακαταθήκης. Η γραπτή μορφή των λέξεων από κοινού με τη σημασία τους συναποτελούν τον γραπτό λόγο. Εντός αυτού αποκρυσταλλώνεται η ιστορία των λέξεων καθότι η ιστορική ορθογραφία ανάγεται στην ετυμολογική συγγένεια κάθε λέξης, από όπου συνάγεται αφ' ενός η βασική σημασία της, αφ' ετέρου η άρρηκτη σχέση της με άλλες λέξεις που ανήκουν στην ίδια ετυμολογική οικογένεια.
Ως εκ τούτου, η εξοικείωση με την ιστορική ορθογραφία αυτή καθ' εαυτήν αποτελεί πνευματική άσκηση, συνυφασμένη με την αναζήτηση λέξεων που συνδέονται ετυμολογικά-σημασιακά. Η ανορθογραφία, η παραβίαση του καθιερωμένου τρόπου γραφής μιας λέξης, εκθέτει τον γράφοντα γλωσσικά και, κατ' επέκταση, μορφωτικά και κοινωνικά προκαλώντας εις βάρος του εντυπώσεις αρνητικές. Με άλλα λόγια, προσκρούει στο ορθογραφικό αίσθημα (οπτικό ίνδαλμα) που έχει διαμορφωθεί στη γλωσσική κοινότητα για την αποδεκτή και θεωρούμενη ως ορθή γραφή των λέξεων.
Το αίτημα της καθιέρωσης κάποιου είδους φωνητικής ορθογραφίας συναντάται στις ακρότητες του γλωσσικού ζητήματος. Λόγιοι όπως ο Ψαλίδας και Βηλαράς ταύτισαν τη δημοτική με μια δικής τους έμπνευσης ορθογραφία (εξ ου και η "Ρομεηκη γλοσα" του τελευταίου). Σε γλώσσες με μακρά ιστορική διαδρομή, είναι αναπόφευκτο και επόμενο ή ιστορική ορθογραφία να αφίσταται της προφοράς. Η παρακμή της προσωδίας, ο ιωτακισμός, μετέβαλαν εν πολλοίς την αναλογία προφοράς και ορθογραφίας.
Θα κατηγοριοποιούσα τα εκπορευόμενα από μια ενδεχόμενη "απλοποίηση-απλούστευση" της γλώσσας προβλήματα σε τρεις κατηγορίες:
α) Κατάλυση της ιστορικής φυσιογνωμίας και ταυτότητας κάθε λέξης. Ήτοι, η αναγωγή της λέξης στο εγγύς ετυμολογικό "παρελθόν" θα κατασταθεί αδύνατη.
β) Ετυμολογική-σημασιολογική των συναφών λέξεων συσκότιση από τα ομόρριζα, τα παράγωγα και τα σύνθετα. Επί παραδείγματι, διαφορετικό το θέμα λειπ- εκ του ρήματος λείπω (εξάλειψη, διάλειμμα) και διαφορετικό το λυπ- στα λύπη, λυπάμαι.
γ) Αδυναμία διάκρισης ομόηχων λέξεων. Φέρ' ειπείν, φυτό (< φύω)-φοιτώ, εξάρτηση (< εξαρτώ)-εξάρτιση (πλοίου)- εξάρτυση (εξοπλισμός).
Κριτήριο για την ορθογραφία των λέξεων είναι η ιστορική, ετυμολογική ορθογραφία. Αυτή η αρχή πρέπει να τηρείται με συνέπεια.
Ως εκ τούτου, η εξοικείωση με την ιστορική ορθογραφία αυτή καθ' εαυτήν αποτελεί πνευματική άσκηση, συνυφασμένη με την αναζήτηση λέξεων που συνδέονται ετυμολογικά-σημασιακά. Η ανορθογραφία, η παραβίαση του καθιερωμένου τρόπου γραφής μιας λέξης, εκθέτει τον γράφοντα γλωσσικά και, κατ' επέκταση, μορφωτικά και κοινωνικά προκαλώντας εις βάρος του εντυπώσεις αρνητικές. Με άλλα λόγια, προσκρούει στο ορθογραφικό αίσθημα (οπτικό ίνδαλμα) που έχει διαμορφωθεί στη γλωσσική κοινότητα για την αποδεκτή και θεωρούμενη ως ορθή γραφή των λέξεων.
Το αίτημα της καθιέρωσης κάποιου είδους φωνητικής ορθογραφίας συναντάται στις ακρότητες του γλωσσικού ζητήματος. Λόγιοι όπως ο Ψαλίδας και Βηλαράς ταύτισαν τη δημοτική με μια δικής τους έμπνευσης ορθογραφία (εξ ου και η "Ρομεηκη γλοσα" του τελευταίου). Σε γλώσσες με μακρά ιστορική διαδρομή, είναι αναπόφευκτο και επόμενο ή ιστορική ορθογραφία να αφίσταται της προφοράς. Η παρακμή της προσωδίας, ο ιωτακισμός, μετέβαλαν εν πολλοίς την αναλογία προφοράς και ορθογραφίας.
Θα κατηγοριοποιούσα τα εκπορευόμενα από μια ενδεχόμενη "απλοποίηση-απλούστευση" της γλώσσας προβλήματα σε τρεις κατηγορίες:
α) Κατάλυση της ιστορικής φυσιογνωμίας και ταυτότητας κάθε λέξης. Ήτοι, η αναγωγή της λέξης στο εγγύς ετυμολογικό "παρελθόν" θα κατασταθεί αδύνατη.
β) Ετυμολογική-σημασιολογική των συναφών λέξεων συσκότιση από τα ομόρριζα, τα παράγωγα και τα σύνθετα. Επί παραδείγματι, διαφορετικό το θέμα λειπ- εκ του ρήματος λείπω (εξάλειψη, διάλειμμα) και διαφορετικό το λυπ- στα λύπη, λυπάμαι.
γ) Αδυναμία διάκρισης ομόηχων λέξεων. Φέρ' ειπείν, φυτό (< φύω)-φοιτώ, εξάρτηση (< εξαρτώ)-εξάρτιση (πλοίου)- εξάρτυση (εξοπλισμός).
Κριτήριο για την ορθογραφία των λέξεων είναι η ιστορική, ετυμολογική ορθογραφία. Αυτή η αρχή πρέπει να τηρείται με συνέπεια.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
Guest 336742
Επισκέπτης
αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμέν. Δεν έχει γράψει κανένα μήνυμα.
![Ημερομηνία Ημερομηνία](images/general/calendar.png)
10-02-19
![Ώρα Ώρα](images/general/clock.png)
05:55
2. Το ότι είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που διαβάζει τα αρχαία ελληνικά με λανθασμένη προφορά, ενώ όλες οι υπόλοιπες την διαβάζουν όπως οι αρχαίοι μας πρόγονοι (αυτό που σήμερα αποκαλείται <<ερασμιακή προφορά>>)
Δεν θα σταθώ σε τίποτε άλλο, παρά μόνο στο συγκεκριμένο κομμάτι που παραθέτω. Τα λες λάθος. Πέρα από το ότι έχουν προταθεί κι άλλες προφορές, πχ. Reuchlinian, δεν είναι αποδεδειγμένα σωστές, διότι δεν υπάρχουν αρχεία ήχου, τόσο απλά.
Επίσης κάτι άλλο σημαντικό. Η φωνολογία κάθε γλώσσας δεν υπάρχει σε άλλη έτσι όπως το φαντάζεσαι. Πχ. η προφορά της αγγλικής λέξης "trap" δεν είναι τραπ, δεν έχουμε αντίστοιχους ήχους στην ελληνική γλώσσα και συνεπώς ποτέ δεν την προφέρουμε σωστά. Το ίδιο ισχύει και για την ερασμιακή προφορά που λες ότι μαθαίνουν στο εξωτερικό. Το ότι το λένε γίγνομαϊ αντί για γίμνομε, δε μου λέει κάτι. Άμα είναι όλοι οι ήχοι λάθος, τι να το κάνω; Και ας μην ξεχνάμε όπως είπα και πιο πριν, εικασίες είναι στην τελική όλες οι προτεινόμενες προφορές...
Τέλος, ο λόγος που χρησιμοποιούν ένα μόνο κομμάτι της ερασμιακής προφοράς στη διδασκαλία, είναι επειδή είναι πιο εύκολη. Σου λέει τι να τους μπλέξω με διφθόγγους για παράδειγμα...
ΥΣ. Επίσης μιλάς για προφορά μιας συγκεκριμένης εποχής, που να δεις τι γίνεται άμα πας και σε άλλες διαλέκτους...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.