Μάρκος Βασίλης
Πολύ δραστήριο μέλος
Ο Βασίλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 28 ετών, Διδακτορικός και μας γράφει απο Καισαριανή (Αττική). Έχει γράψει 1,871 μηνύματα.
![Ημερομηνία Ημερομηνία](images/general/calendar.png)
01-03-21
![Ώρα Ώρα](images/general/clock.png)
00:17
Επειδή τα μαθηματικά είναι η og hipster επιστήμη, το παρόν δεν τιτλοφορείται «Το επάγγελμα του Μαθηματικού». Άλλωστε, αν κανείς πει «επαγγέλλομαι μαθηματικός», ο καθένας θα καταλάβει και κάτι διαφορετικό - με την πλειονότητα, πάντως, να υποθέτει ότι μιλάμε για εκπαίδευση. Ωστόσο, ένα πτυχίο από κάποιο τμήμα μαθηματικών σου δίνει πολύ περισσότερες δυνατότητες.
Εκπαίδευση
Εντάξει, σαφώς και η πρώτη σκέψη που έχει κανείς όταν ακούει ότι κάποιος έχει σπουδάσει μαθηματικά είναι ότι διδάσκει στη δευτεροβάθμια. Να πούμε εδώ πως μόνο στη δευτεροβάθμια μπορεί να διδάξει κανείς by default και ούτε στην πρωτοβάθμια ούτε στην τριτοβάθμια χωρίς επιπλέον προσόντα. Έχοντας εργαστεί τυπικά και άτυπα 6 + φέτος χρόνια στην εκπαίδευση μπορώ να πω ότι είναι ίσως μία από τις πιο all-around θέσεις εργασίας που μπορεί να βρει κανείς. Εμπλέκει το γνωστικό αντικείμενο - σε ό,τι βαθμό επιλέξει κανείς, σαφώς - αλλά απαιτεί και πάρα πολλές κοινωνικές δεξιότητες. Ένας εκπαιδευτικός καλείται μέσα σε μία τάξη να μπορεί να είναι λίγο απ' όλα, με αποτέλεσμα, υπό την προϋπόθεση ότι κανείς υπηρετεί τη θέση του με συνέπεια, είναι μία κουραστική δουλειά. Ωστόσο, είναι επίσης και μία θέση από την οποία απολαμβάνει κανείς μεγάλη ηθική ικανοποίηση.
Το σημαντικότερο που είναι καλό να έχει κατά νου κανείς αν σκέφτεται να ασχοληθεί με τη διδασκαλία των μαθηματικών είναι ότι καλό θα ήταν να επιδιώξει σπουδές σε υψηλό επίπεδο - μεταπτυχιακό-διδακτορικό - μιας και σταδιακά η διδακτική των μαθηματικών αποκτά εκτενή βιβλιογραφία και ξεφεύγει - επιτέλους - από τα συνηθισμένα στατικά πρότυπα - αυτό αφορά περισσότερο χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης αλλά, σταδιακά, και την Ελλάδα.
Έρευνα
Να ξεκινήσουμε με κάτι βασικό: Λίγοι μόνο άνθρωποι καταφέρνουν να ασχοληθούν με την έρευνα. Κάποτε ο Louis Batalha από το Fermat's Library είχε σχολιάσει πώς η αγορά εργασίας στον ακαδημαϊκό κόσμο έχει πολύ «σφιχτά» φίλτρα. Από την όποια έως τώρα εμπειρία μου - τώρα ξεκινάω το διδακτορικό μου, άλλωστε
- μπορώ να πω ότι όντως υπάρχει μία κάποια «σφιχτότητα», τουλάχιστον από όσα βλέπω στον χώρο σιγά-σιγά και μου μεταφέρονται από τρίτους. Ειδικά για τα μαθηματικά, ένας μπακάλικος κανόνας είναι ότι όσο πιο θεωρητικό είναι το αντικείμενο - δηλαδή, όσο λιγότερες άμεσες εφαρμογές έχει - τόσο πιο δύσκολο να βρει κανείς δουλειά στον τομέα της έρευνας. Αυτό, εν πολλοίς, είναι λογικό, διότι όσο λιγότερες άμεσες εφαρμογές έχει ένας τομέας, τόσο λιγότερη χρηματοδότηση δέχεται, άρα τόσο λιγότεροι μισθοί, άρα τόσο λιγότεροι εργαζόμενοι.
Στην Ελλάδα, ειδικά, η άμεση ενασχόληση με την έρευνα δεν είναι εύκολη. Συνήθως κανείς αποζητά να ολοκληρώσει το διδακτορικό του ή ακόμα και να εργαστεί ως μεταδιδακτορικός σε κάποιες θέσεις προτού επιστρέψει στην Ελλάδα για να συνεργαστεί με κάποιο πανεπιστήμιο - χωρίς αυτό να είναι ο κανόνας, απλά μία εμπειρική διαπίστωση από τους κύκλους μου και συζητήσεις μαζί τους. Κάπου εδώ να πούμε ότι η έρευνα στα μαθηματικά δεν έχει και τόσο πολύ κόσμο ούτε πολλή ανθρώπινη επαφή - κάποια στερεότυπα επιβεβαιώνονται :Ρ - και ότι, εν γένει, τα μαθηματικά, όπως έλεγε κάποιος (νομίζω ο Hardy, μπορεί να λέω και βλακείες) είναι μία «αργή επιστήμη».
Συγγενείς τομείς
Ένα από τα κύρια ατού που έχουν τα μαθηματικά είναι ότι παντρεύονται σχεδόν με κάθε άλλον κλάδο. Βασικά, ψέματα, με κάθε άλλο κλάδο. Δεν εννοώ προφανώς ότι υπάρχουν τομείς όπως διαφορική ψυχολογία ή συνολοθεωρητικό αστικό δίκαιο, αλλά ότι ένα υπόβαθρο μαθηματικών μπορεί να συνδυαστεί αποδοτικά με κάθε άλλον κλάδο είτε σε επίπεδο ομάδας είτε σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών ή/και δεύτερου πτυχίου. Οπότε, οι σπουδές στα μαθηματικά δεν είναι καθόλου περιοριστικές ως προς αυτόν τον τομέας.
Ωστόσο, στην Ελλάδα ο τρόπος που διδάσκονται στην τριτοβάθμια είναι ελαφρώς αποστειρωμένος τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα αυτά να τα βλέπει κανείς κυρίως εκ των υστέρων και όχι μέσα στις σπουδές του.
Εκπαίδευση
Εντάξει, σαφώς και η πρώτη σκέψη που έχει κανείς όταν ακούει ότι κάποιος έχει σπουδάσει μαθηματικά είναι ότι διδάσκει στη δευτεροβάθμια. Να πούμε εδώ πως μόνο στη δευτεροβάθμια μπορεί να διδάξει κανείς by default και ούτε στην πρωτοβάθμια ούτε στην τριτοβάθμια χωρίς επιπλέον προσόντα. Έχοντας εργαστεί τυπικά και άτυπα 6 + φέτος χρόνια στην εκπαίδευση μπορώ να πω ότι είναι ίσως μία από τις πιο all-around θέσεις εργασίας που μπορεί να βρει κανείς. Εμπλέκει το γνωστικό αντικείμενο - σε ό,τι βαθμό επιλέξει κανείς, σαφώς - αλλά απαιτεί και πάρα πολλές κοινωνικές δεξιότητες. Ένας εκπαιδευτικός καλείται μέσα σε μία τάξη να μπορεί να είναι λίγο απ' όλα, με αποτέλεσμα, υπό την προϋπόθεση ότι κανείς υπηρετεί τη θέση του με συνέπεια, είναι μία κουραστική δουλειά. Ωστόσο, είναι επίσης και μία θέση από την οποία απολαμβάνει κανείς μεγάλη ηθική ικανοποίηση.
Το σημαντικότερο που είναι καλό να έχει κατά νου κανείς αν σκέφτεται να ασχοληθεί με τη διδασκαλία των μαθηματικών είναι ότι καλό θα ήταν να επιδιώξει σπουδές σε υψηλό επίπεδο - μεταπτυχιακό-διδακτορικό - μιας και σταδιακά η διδακτική των μαθηματικών αποκτά εκτενή βιβλιογραφία και ξεφεύγει - επιτέλους - από τα συνηθισμένα στατικά πρότυπα - αυτό αφορά περισσότερο χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης αλλά, σταδιακά, και την Ελλάδα.
Έρευνα
Να ξεκινήσουμε με κάτι βασικό: Λίγοι μόνο άνθρωποι καταφέρνουν να ασχοληθούν με την έρευνα. Κάποτε ο Louis Batalha από το Fermat's Library είχε σχολιάσει πώς η αγορά εργασίας στον ακαδημαϊκό κόσμο έχει πολύ «σφιχτά» φίλτρα. Από την όποια έως τώρα εμπειρία μου - τώρα ξεκινάω το διδακτορικό μου, άλλωστε
![Χαμόγελο :) :)](https://www.e-steki.gr/images/smilies/smilenew.png)
Στην Ελλάδα, ειδικά, η άμεση ενασχόληση με την έρευνα δεν είναι εύκολη. Συνήθως κανείς αποζητά να ολοκληρώσει το διδακτορικό του ή ακόμα και να εργαστεί ως μεταδιδακτορικός σε κάποιες θέσεις προτού επιστρέψει στην Ελλάδα για να συνεργαστεί με κάποιο πανεπιστήμιο - χωρίς αυτό να είναι ο κανόνας, απλά μία εμπειρική διαπίστωση από τους κύκλους μου και συζητήσεις μαζί τους. Κάπου εδώ να πούμε ότι η έρευνα στα μαθηματικά δεν έχει και τόσο πολύ κόσμο ούτε πολλή ανθρώπινη επαφή - κάποια στερεότυπα επιβεβαιώνονται :Ρ - και ότι, εν γένει, τα μαθηματικά, όπως έλεγε κάποιος (νομίζω ο Hardy, μπορεί να λέω και βλακείες) είναι μία «αργή επιστήμη».
Συγγενείς τομείς
Ένα από τα κύρια ατού που έχουν τα μαθηματικά είναι ότι παντρεύονται σχεδόν με κάθε άλλον κλάδο. Βασικά, ψέματα, με κάθε άλλο κλάδο. Δεν εννοώ προφανώς ότι υπάρχουν τομείς όπως διαφορική ψυχολογία ή συνολοθεωρητικό αστικό δίκαιο, αλλά ότι ένα υπόβαθρο μαθηματικών μπορεί να συνδυαστεί αποδοτικά με κάθε άλλον κλάδο είτε σε επίπεδο ομάδας είτε σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών ή/και δεύτερου πτυχίου. Οπότε, οι σπουδές στα μαθηματικά δεν είναι καθόλου περιοριστικές ως προς αυτόν τον τομέας.
Ωστόσο, στην Ελλάδα ο τρόπος που διδάσκονται στην τριτοβάθμια είναι ελαφρώς αποστειρωμένος τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα αυτά να τα βλέπει κανείς κυρίως εκ των υστέρων και όχι μέσα στις σπουδές του.