Μάρκος Βασίλης
Πολύ δραστήριο μέλος
Ο Βασίλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 28 ετών, Διδακτορικός και μας γράφει απο Καισαριανή (Αττική). Έχει γράψει 1,871 μηνύματα.
![Ημερομηνία Ημερομηνία](images/general/calendar.png)
09-10-19
![Ώρα Ώρα](images/general/clock.png)
14:50
Σκεφτόμουν τις προάλλες - πριν κάτι μήνες - το εξής: αν και η εξατομικευμένη εμπειρία στο διαδίκτυο (προσαρμοσμένες διαφημίσεις κ.λπ.), είναι, λίγο έως πολύ αυτοματοποιημένη - στη μετά GDPR εποχή, με τη συγκατάθεσή μας - μένουν διάφορα κομμάτια στα οποία έχουμε ακόμα καθοριστικό ρόλο. Για παράδειγμα, σκεφτείτε τα follows που δίνουμε σε οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας τρόπος να καθορίζουμε την «πραγματικότητα» με την οποία ερχόμαστε σε επαφή.
Εξηγούμαι.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ίσως τον πιο διαδεδομένο τρόπο ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η δυνατότητα της επιλογής των πηγών από τις οποίες πληροφορούμαστε - τα follows - περιορίζουν το κατά πόσο ασχολούμαστε με πηγές με τις οποίες διαφωνούμε ή, εν πάσει περιπτώσει, έχουμε συχνά αντίθετες απόψεις. Εδώ θα πει κανείς ότι ο άνθρωπος που θέλει να ενημερωθεί όσο πιο σφαιρικά γίνεται, θα το κάνει. Δεκτό. Αλλά τι γίνεται με αυτόν που δε θέλει ή θέλει αλλά δεν πράττει προς αυτήν την κατεύθυνση; Επίσης, για να έρθουμε και στο «ζουμί», τι γίνεται με τους μαθητές;
Ως φαινόμενο, η επιλογή των πηγών ενημέρωση κάθε άλλο παρά νέα είναι. Ο καθένας επέλεγε τον τηλεοπτικό/ραδιοφωνικό σταθμό που θα παρακολουθεί/ακούει ή την εφημερίδα που θα διαβάζει, ωστόσο, με την εμφάνιση του διαδικτύου, όλο αυτό το φαινόμενο έχει εξαπλωθεί, με αποτέλεσμα να βλέπει κανείς πολύ πιο συχνά φανατισμένα άτομα - προς οποιαδήποτε κατεύθυνση - που, αγνοώντας ένα μέρος της «πραγματικότητας», δε βλέπει τα πιθανά ερείσματα που έχουν τα λεγόμενα του άλλου - δεν αναφέρομαι λ.χ. σε ένα διάλογο μεταξύ ενός αναγνώστη της «Ελεύθερης ώρας» και ενός αναγνώστη του «Ριζοσπάστη», προφανώς...
Οπότε, πώς βοηθάμε τους μαθητές/τα παιδιά/τους νέους να έρθουν σε επαφή με μία πληθώρα πηγών ενημέρωσης και να ξεφύγουν από το μοντέλο «ακολουθώ μόνο ότι μου αρέσει/συμφωνώ»;
Εξηγούμαι.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ίσως τον πιο διαδεδομένο τρόπο ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η δυνατότητα της επιλογής των πηγών από τις οποίες πληροφορούμαστε - τα follows - περιορίζουν το κατά πόσο ασχολούμαστε με πηγές με τις οποίες διαφωνούμε ή, εν πάσει περιπτώσει, έχουμε συχνά αντίθετες απόψεις. Εδώ θα πει κανείς ότι ο άνθρωπος που θέλει να ενημερωθεί όσο πιο σφαιρικά γίνεται, θα το κάνει. Δεκτό. Αλλά τι γίνεται με αυτόν που δε θέλει ή θέλει αλλά δεν πράττει προς αυτήν την κατεύθυνση; Επίσης, για να έρθουμε και στο «ζουμί», τι γίνεται με τους μαθητές;
Ως φαινόμενο, η επιλογή των πηγών ενημέρωση κάθε άλλο παρά νέα είναι. Ο καθένας επέλεγε τον τηλεοπτικό/ραδιοφωνικό σταθμό που θα παρακολουθεί/ακούει ή την εφημερίδα που θα διαβάζει, ωστόσο, με την εμφάνιση του διαδικτύου, όλο αυτό το φαινόμενο έχει εξαπλωθεί, με αποτέλεσμα να βλέπει κανείς πολύ πιο συχνά φανατισμένα άτομα - προς οποιαδήποτε κατεύθυνση - που, αγνοώντας ένα μέρος της «πραγματικότητας», δε βλέπει τα πιθανά ερείσματα που έχουν τα λεγόμενα του άλλου - δεν αναφέρομαι λ.χ. σε ένα διάλογο μεταξύ ενός αναγνώστη της «Ελεύθερης ώρας» και ενός αναγνώστη του «Ριζοσπάστη», προφανώς...
Οπότε, πώς βοηθάμε τους μαθητές/τα παιδιά/τους νέους να έρθουν σε επαφή με μία πληθώρα πηγών ενημέρωσης και να ξεφύγουν από το μοντέλο «ακολουθώ μόνο ότι μου αρέσει/συμφωνώ»;